Życie

Jedno mi powiedz, jeno chce wiedzieć
kto cię tu przysłał? Możesz powiedzieć?
Kto Ci pozwolił w życiu moim siać taki zamęt?
Że gdy Cię nie widzę wpadam w histeryczny lament.
Walczę ze sobą, daleko w głąb siebie,
wyrywam serce po kawałku, pragnę tylko ciebie!
Tyś najlżejszym ze wszystkich kwiatów na łące,
Tyś jak polany słoneczne, swobodą pachnące
Rezolutna, wesoła i śliczna poza tym,
Słów już brak, a pióro jest katem!
Bo gdy ja chce kochać Cię tylko i niczego więcej
Samo ono podrywa się i upada na ręce.
Skrobiąc co drobne i mało znaczące,
o jakichś kwiatach, o jakiejś łące,
myśl do głowy wpada nieskrycie,
ODDAM KOCHANIE ZA CIEBIE ME ŻYCIE!